Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Ακου Με...




Κρυσταλλινη Σιωπη....
Δυνατη Σαν Κραυγη...
Και Εσπασε Σε Κομματια Το Ονειρο.
Εμεινα Να Ψελιζω Το Ονομα Σου...
Παρηγοριας Λεξη Εγινε...
Ελπιδα Που Παλευει Να Παραμεινει Ζωντανη
Μα Ειναι Πιο Δυνατη Η Απογνωση
Μελλον Χωρις Αυριο.
Στασιμο... Σταθερο... Ακινητο Στο Περασμα Του Χρονου,
Το Δακρυ Που Δυναμη Να Βγει Δεν Εχει.
Στεγνωσε Εκει Στην Γωνια Των Ματιων.
Και Χαθηκε...
Μα Δεν Ξεχαστηκε Ποτε...

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Το δάκρυ...

Jose Ramon Santana Vazquez είπε...

...traigo
ecos
de
la
tarde
callada
en
la
mano
y
una
vela
de
mi
corazón
para
invitarte
y
darte
este
alma
que
viene
para
compartir
contigo
tu
bello
blog
con
un
ramillete
de
oro
y
claveles
dentro...


desde mis
HORAS ROTAS
Y AULA DE PAZ


COMPARTIENDO ILUSION


CON saludos de la luna al
reflejarse en el mar de la
poesía...




ESPERO SEAN DE VUESTRO AGRADO EL POST POETIZADO DE LEYENDAS DE PASIÓN, BAILANDO CON LOBOS, THE ARTIST, TITANIC SIÉNTEME DE CRIADAS Y SEÑORAS, FLOR DE PASCUA ENEMIGOS PUBLICOS HÁLITO DESAYUNO CON DIAMANTES TIFÓN PULP FICTION, ESTALLIDO MAMMA MIA,JEAN EYRE , TOQUE DE CANELA, STAR WARS,

José
Ramón...

cloudsinthemirror είπε...

Μα γιατί δεν γράφεις πια εδώ; Πού γράφεις τώρα;