Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2008

Μια Ιστορια Απο Το Δασος Της Νεκρης Ελπιδας



Σκοτεινες σκεψεις χανονται στην ηρεμη νυχτα
και μια ψυχη θρηνει μοναχη της σ'απομερα μονοπατια πονου
Ενα φως, μια αχτιδα φεγγαριου τρεμοπαιζει τρομαγμενη
και ασχοφαινεται μεσα απο συννεφα που ριχνουν αραιες σταγονες δακρυων
Μια σκια περπαταει σκυφτη αναμεσα απο κουφαλες σαπιων δεντρων
Τρανταζεται σε καθε λυγμο.
Περιπλανιεται κλαιγοντας και ψαχνοντας. Προσπαθει να εντοπισει
τους θρηνους που μπλεκονται με το δικο της κλαμα.
Σονταφτει σε πεσμενα κλαδια και κουφαρια ελπιδας.
Μιας ελπιδας που αφησαν να πεθανει οσοι απογοητευτηκαν
και τα παρατησαν νωρις.
Νιωθει και την δικη της ελπιδα να ψυχοραγει.
Η Σκια εξαντλημενη γερνει σε μια κουφαλα να ξαποστασει,
ολο το βραδυ σερνεται ολομοναχη παραπατωντας.
Αποκοιμηθηκε.

Και ηρθε το ξημερωμα.. Τα συννεφα χαθηκαν και ενας δειλος ηλιος
προσπαθει να φωτισει λιγο με το χαμογελο του εκεινη την γωνια
της καταθλιψης και του θανατου.
Το φως, οσο λίγο και να ειναι, φτανει για να κανει την Σκια να
χαθει μεσα στην κουφαλα που πλαγιασε.
Μεχρι να βραδιασει ξανα και να συνεχισει την μοναχικη της
αναζητηση.

3 σχόλια:

γυάλινο δάκρυ είπε...

Tη νύχτα οι σκέψεις είναι πιο έντονες, πιο βαθιές, πιο εσωτερικές.. Με το φως της μέρας επικρατεί η λογική..
Την καλησπέρα μου..

Θεία Λένα είπε...

Οχι άλλη κατάθλιψη. Μόνο ελπίδα.

Sad_Vampiress είπε...

θεια Λενα μου, με τιμαει η επισκεψη σου και το σχολιο σου!!