Αναμνηση

Σκια Στα Ματια Σου Το Παραλθον...

Σε Κοιταζω  

Το Σκοταδι Πισω Απο Το Γελιο Σου,

Φοβιζει Τις Σκεψεις Μου...

Ηθελα Να Εισαι Αλλιως... 

Να Δινεσαι...

Να Αγαπας...

Να Δενεσαι...

Μα Κλεινεσαι Στον Κοσμο Σου...

Δειλα Δειλα Προσπαθω Να Ξεκλειδωσω Αυτο Που Εισαι.

Μα Πισω Απο Καθε Βασανιστικη Προσπαθεια

Μια Καινουρια Κλειστη Πορτα Μπροστα Μου... 

Και Προσπαθω Παλι Απο Την Αρχη...

Κλεβω Στιγμες Απο Το Χαμογελο Σου.

Στιγμες Απο Τον Χρονο Σου!

Ξερεις... Ειχα Κλεψει Και Αρκετα Απο Τα Βραδια Σου

Με Μικρες Ανοητες Δικαιολογιες! 

Να Σε Κοιταω Να Κοιμασαι. Μονο Αυτο.

Και Μεσα Στον Υπνο Σου Να Κλεβω Αγκαλιες!

Μαζευω Αποθεμα Στιγμων...

Για Τις Μερες.. Τους Μηνες... Τα Χρονια Που Χανεσαι.

Μα Στερεψε... Χρονια Περασαν Τελικα...

Και Στερεψε...

Και Εμεινα Να Αναρωτιεμαι

Αν Υπηρξες Ποτε!!!!

Λυτρωση

Πληγη Που Σταζει Μοναξια,
Ο Χρονος Που Περναει Αμειλικτος,
Δεν Ξεχναει,
Δεν Συγχωρει.
Και Τις Ωρες Εκεινες Τις Περιεργες Που Η Σιωπη Σε Ξεκουφαινει
Η Μοναξια Γινεται Λιμνη Και Βουλιαζεις...
Πνιγεσαι...
Χανεσαι...
Και Λιγο Πριν Σβησεις Για Παντα
Τα Θυμασαι Ολα Τοσο Καθαρα
Που Οι Αναμνησεις Περνανε Σαν Ξυραφια
Και Σου Σκιζουν Το Μυαλο Και Την Ψυχη.
Και Το Τελος Φανταζει Λυτρωτικο.
Αφηνεσαι Ελευθερος Και Χαμογελας Ειρωνικα Στον Χρονο
Που Οσο Και Να Κυλαει.... Δεν Θα Σε Ξαναγγιξει
ΠΟΤΕ ΠΙΑ!!!!!!

Ακου Με...

Κρυσταλλινη Σιωπη....
Δυνατη Σαν Κραυγη...
Και Εσπασε Σε Κομματια Το Ονειρο.
Εμεινα Να Ψελιζω Το Ονομα Σου...
Παρηγοριας Λεξη Εγινε...
Ελπιδα Που Παλευει Να Παραμεινει Ζωντανη
Μα Ειναι Πιο Δυνατη Η Απογνωση
Μελλον Χωρις Αυριο.
Στασιμο... Σταθερο... Ακινητο Στο Περασμα Του Χρονου,
Το Δακρυ Που Δυναμη Να Βγει Δεν Εχει.
Στεγνωσε Εκει Στην Γωνια Των Ματιων.
Και Χαθηκε...
Μα Δεν Ξεχαστηκε Ποτε...

Σε Ποιον Θεο!

Ποιον Θεο... Ποιον Δαιμονα Να Παρακαλεσω...
Να Γυρισει Πισω Τον Χρονο...
Να Παγωσει Τις Στιγμες...
Να Αλλαξει Τα Περασμενα
Και Να Βρεθω Ξανα Εστω Ενα Λεπτο
Στο Σημειο Μηδεν.
Εκει Που Ξεκινησε Το Ονειρο.
Εκει Που Ειδα Για Πρωτη Φορα Τον Αγγελο Μου
[Τον Διαβολο Μου]
Την Ζωη Μου [Τον Θανατο Μου]

Σπονδες Σε Ποιον Θεο... Σε Ποιον Δαιμονα Να Κανω?
Ροδα Η Αιμα Να Του Ταξω...
Ολης Της Γης Τα Ροδα Στα Ποδια Του Θ'Αφησω...
Μα Αν Ζητησει Αιμα...
Μακαρι Να Φτανει Μονο Το Δικο Μου...
Σταγονα Μεσα Μου Ας Μην Αφησει...
Φτανει Να Βρεθω Ξανα Εστω Ενα Λεπτο...
Στο Σημειο Μηδεν........

Σαν όνειρο που αμφιβαλω αν το ειδα
εμεινα με ρημαγμενες θολές αναμνήσεις
Έναν ψίθυρο θυμάμαι, σαν σκόρπια λόγια της στιγμής
που έσβησαν πριν προλαβω να τα ακουσω.

Κι όμως οι πληγές στην ψυχή μου, φωνάζουν
"ΗΣΟΥΝ ΕΚΕΙ"

"ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ"

"ΕΙΣΑΣΤΑΝ ΕΚΕΙ"

Υπήρξαμε, ζήσαμε μικρές λειψές στιγμές
σαν ταινία που τελείωσε χωρίς να έχει αρχίσει

Κι εμεινα εδω... Ξορκιζοντας την νυχτα.
Που κρυβει στο σκοταδι της τα πραγματικα,
και φανερωνει τα αλλα...
τα κρυφα, τα μυστικά, τα μύχια.

Παραπονο

Ανθισες Μεσα Μου,
Το Ωραιοτερο Λουλουδι...
Το Ονειρο.
Μεχρι Που Εβγαλες Αγκαθια Που Με Ξεσκιζουν Σε Καθε Σου Αναμνηση...
Εγινες Εφιαλτης
Αλλα Σε βλεπω Ακομα Σαν Σαδιστικα Ομορφο Ονειρο.
Ποναω.
Ζεις Μεσα Μου.
Αλλα Για Να Σε Ξεριζωσω...

Πρεπει Να Χαθω Κι Εγω Μαζι Σου...

Το Ωραιοτερο Ονειρο

Το ωραιότερο όνειρό σου,

εκείνο που εκπλήρωνε τις πιο βαθιές σου επιθυμίες,

εκείνο που σε έκανε να χαμογελάς στον ύπνο σου

Αυτό επέλεξε να σκοτώσεις,

για την πικρή γεύση που σου άφηνε κάθε πρωί στο στόμα

μαζί με ένα δάκρυ στο μαξιλάρι σου.

Δεν μπόρεσες πότε να συνηθίσεις

την μοναξιά που γεννιόταν

κάθε φόρα που άνοιγες τα μάτια σου.

Ούτε τον Λυγμό που προσπαθούσες κάθε φορά να πνίξεις

μόλις το φως του ήλιου σε ξυπνούσε,

διαλύοντας την ονειρική ευτυχία

που όλο σου το είναι αποζητούσε

Τον πόνο ήθελες να σκοτώσεις που σου προκαλούσε η ανάμνησή του…

Την πραγματικότητα που δεν άντεχες μακρυά από το αγαπημένο σου όνειρο,

ήθελες να σκοτώσεις.

Τώρα βασιλεύει το σκοτάδι,

δεν πονάς,

δεν νιώθεις,

δεν λυπάσαι,

δεν ελπίζεις

Ένα τελευταίο χαμόγελο απομένει παγωμένο στα χείλη σου,

κανένα όνειρο,

κανένα συναίσθημα,

καμία ανάμνηση

Μόνο σκοτάδι και σιωπή..